7 juni 1917

Vanmorgen, om 10 na drie, werden we allemaal wakker van enkele hevige ontploffingen. Het huis trilde en de meubels verschoven van plaats. We dachten eerst dat er een bom gevallen was dicht bij ons huis. Maar het was veel verder weg dat er iets gebeurde.
Het artilleriebombardement bij Wijtschate was inderdaad maar een voorspel.
De Britten hebben de voorbije maanden tunnels gegraven onder de Duitse stellingen daar en die volgestouwd met springstof. En die hebben ze vandaag tot gebracht. De knal is zo hevig dat men het gehoord heeft in Parijs en Londen. De Duitse stellingen vlogen in de lucht, met vele slachtoffers als gevolg.

Onmiddellijk na de het tot ontploffing brengen van de mijnen trekken de 9 Britse divisies op naar de Duitse stellingen. De Duitse artillerie komt in actie, maar te laat. Ze beschieten enkel de loopgraven waar de Britse troepen verzameling hielden, en die zijn nu leeg.
Onder een voortschrijdende artillerievuur trekken de Britten verder en verder op.
Rond 5 uur, nog altijd in de morgen, is de lijn bedoeld als tweede doel, reeds behaald. Er wordt een pauze van 2 uur gehouden om de posities te consolideren en voorraden aan te brengen.
Om 7 uur begint het voortschrijdend artillerievuur opnieuw en nog geen twee uur later hebben de Britten het volgende doel al bereikt. Nu houden ze een langere pauze want ze verwachten vanaf nu tegenaanvallen van de Duitse reserve. Die blijven wat uit en wanneer die dan toch gebeuren, worden ze gesmoord in het artillerievuur.
Tegen de avond luwen de gevechten voor de nacht en hebben de Britten alle doelen bereikt, ze zijn verbaasd van hun eigen succes en vergeten het uit te buiten.

Pittig detail : het overgrote deel van de mijnen en het veroverde terrein ligt in Wijtschate, slechts een klein deeltje in Mesen. En toch noemen de Britten dit de 'mijnenslag van Mesen'. Enige reden is dat Wijtschate veroverd werd door de Ieren en Mesen door de Engelse. Op dit moment leven die twee nogal op gespannen voet samen.
De Duitsers noemen dit trouwens de 'mijnenslag van Wijtschate.

Verder is er alleen activiteit aan het Italiaanse front. Een Oostenrijkse aanval op Vodici levert daar niets op.

6 juni 1917

Een rustige dag aan het Westelijk front vandaag, ware daar niet dat voortdurende artilleriebombardement rond Wijtschate.

De Oostenrijkse druk aan het Isonzofront blijft, maar er wordt geen terrein gewonnen noch verloren.
De Oostenrijkers zouden al 10.000 krijgsgevangenen genomen hebben de laatste 3 dagen.

5 juni 1917

De beschietingen bij Wijtschate gaan onverminderd verder.
De Britten nemen enkele nieuwe posities in bij de Souchez en vallen aan ten noorden van de Scarpe.

Een Duitse aanval bij de Chemin des Dames loopt op niets uit.

De Italianen trekken zich verder terug onder de Oostenrijkse druk.

Duitse zware Gotha-bommenwerpers voeren een aanval uit op Britse installaties langs de oevers van de Thames. Er vallen 13 doden. 1 Vliegtuig wordt neergehaald op de terugweg.

De haven van Oostende wordt bestookt vanop zee door de Dover Patrol. Die slaagt er in om 1 Duitse destroyer en 1 duikboot in de haven te doen zinken. Er wordt ook veel schade aan de haveninstallatie toegebracht.
Tegelijkertijd vormen Zeebrugge, en opnieuw Oostende, het doelwit van een bombardement uit de lucht.

4 juni 1917

De beschietingen rond Wijtschate begint een gewoonte te worden. Wat zijn ze daar eigenlijk van plan? De heuvels platbombarderen

Aan de Carso lanceren de Oostenrijkers een tegenoffensief. Ze zetten daarvoor drie nieuwe divisies in die ze teruggetrokken hebben van het oostfront, daar is toch niets te beleven nu.
De Italianen zullen het geweten hebben en worden weggeveegd van de Monte Hermada, met verlies van veel krijgsgevangenen.

In Rusland komt generaal Brusilov aan het hoofd van de legers te staan.

Volgens de Franse minister Painleve zijn er aan het front van de Aisne slechts 2 betrouwbare divisies beschikbaar. 1.500 Muiters proberen intussen Parijs te bereiken om hun grieven kenbaar te maken.
Als de Duitsers daarvan op de hoogte komen....

3 juni 1917

Nog steeds horen we het donderen rond Wijtschate. De Britten proberen de Duitsers te verrassen en doen alsof ze een voortschrijdende barrage doen. Als het echt is, dan wordt er steeds een beetje verder geschoten waarop de infanterie achter deze beschieting kan oprukken. Dit is nu niet zo, en de Duitsers lopen in de val, ze beschieten met hun artillerie de niet bestaande infanterie, maar zodoende verraden ze hun artillerie-posities.

In Artesië voeren de Canadezen een aanval uit bij Souchez, met gebruikmaking van gas. De Duitsers heroveren de grond vlotjes.
Ze proberen ook bij de Chemin des Dames om terrein te heroveren, tot 5 keer toe, maar slagen er niet in.

Italianen verdrijven de Oostenrijkers ten oosten van de San Marco bij Gorizia. Op hun beurt lanceren die een tegenaanval bij de Carso.

De Duitse vliegvelden in de omgeving van Brugge en Zeebrugge komen onder zwaar vuur te liggen.
't Is precies of er hier iets staat te gebeuren.

2 juni 1917

Nog altijd hevige artilleriebeschietingen rond Wijtschate.

In de Middellandse Zee wordt het transportschip 'Cameronian' tot zinken gebracht met 63 doden tot gevolg.

Brazilië legt beslag op een aantal Duitse schepen dat in haar havens ligt.

De Franse opperbevelhebber, generaal Petain, laat aan zijn Britse evenknie, generaal Haig, weten dat, door de vele muiterijen, het Franse leger geen ondersteuning kan geven aan eventuele Britse offensieven.
Zolang de Duitsers daar geen idee van hebben is dat geen probleem, maar eens ze het door hebben, en ze lanceren een aanval, dan zullen ze weinig tegenstand ondervinden.
Om het gevaar wat te milderen besluit Haig om een aantal kleinere aanvallen uit te voeren om de Duitsers bezig te houden.

1 juni 1917

De artillerieduels in de Westhoek gaan onverminderd verder.
Ook Zeebrugge, Oostende en Brugge krijgen er van langs, vanuit zee weliswaar.

Een Duitse aanval bij Chemin des Dames levert hen wat terreinwinst op.

Een Italiaanse aanval in de vallei van de Carso levert weer een beetje terreinwinst op.

Er zijn nu meer dan 2.000 muitende Franse soldaten, in de regimenten aan de Aisne. De rode vlag, symbool van het socialisme, is overal te zien.

Sinds het begin van het lente-offensief aan het westfront, hebben de Engelsen 52.000 krijgsgevangenen gemaakt (76.067 sinds het begin van de oorlog). Er werden ook 446 kanonnen en meer dan 1.000 machinegeweren buit gemaakt.